Voor voorlopig programma zie de  link in de rechter menubalk

Binnenkort volgt meer info, houdt de site in de gaten (bijv via de rss-button boven in)

Misschien een beetje heftige titel? Och het is humoristisch bedoeld en dan kan het vind ik (met mijn waardepatroon). Mocht het u storen excuses want dat is zeker niet mijn bedoeling. Het gaat er mij om dat we met z’n allen streven het werken met ‘hoofd én hart ‘ en dat het daarom ook wel eens goed is om te kijken wat de stand der zaken op dit moment, begin 2010. Slim en anders samen zaken doen dat automatisch leidt tot een betere wereld. Immers als je je hoofd met je hart verbindt gaan je handen de goede dingen doen, voor jou, voor je gezin, voor de maatschappij en dus voor de wereld.

Kan ik dan in mijn eentje de maatschappelijke balans opmaken? Nee, sterker nog ik heb geen enkel fundamenteel onderzoek gedaan naar deze invalshoek van de werkelijkheid. Wat ik wel kan doen is een aantal persoonlijke ervaringen uit 2009 met jullie delen, zowel ‘hufterige’ als ‘onthufterde’, nogmaals vanuit mijn persoonlijke overtuiging, niet bewezen of als absolute ‘waarheid’. Ik zal beginnen met iets moois.

Ergens dit jaar was ik dagvoorzitter op het EBF congres en werd ik aangenaam verrast dat ik een spreker mocht aankondigen die sprak namens ‘Desertec’ uit Duitsland.

Thiemo Grop sprak over iets waarover ik wel eens een weetje had gelezen, maar niet durfde vermoeden dat het al waarheid was. Dat weetje is: als je 4% van de woestijnen op aarde belegd met zonnecollectoren heb je genoeg energie voor de hele wereld...Laat Desertec dit nu al aan het realiseren zijn? Geweldig.

Een ervaring aan de andere kant. Mijn printer begeeft het (zeer regelmatig), ik wil graag dezelfde weer omdat ik geïnvesteerd heb in inktpatronen die ik laat navullen. Dat doe ik, omdat ik het steeds weer kopen van die plastic dingen geen goed idee vind. Goed, je begrijpt het al, dezelfde printer - hoewel nog geen twee jaar oud - is er ‘allang’ niet meer. Een die dezelfde patronen aankan dan? Nee natuurlijk niet. Dan een andere kopen. Slechts 49 euro. Niet duur maar waarschijnlijk binnen een jaar weer met kuren. Ondanks het feit dat het een respectabel merk is vind ik het een te doorzichtige hufterige marketing strategie. Dat ‘accessoire’ beleid irriteert mij trouwens ook al jaren aan de ‘auto’. Denk maar eens het fenomeen ‘trekhaak’ dat had toch al decennia lang overzetbaar gemaakt kunnen worden? Of waarom nog steeds milieu onvriendelijke ruitenwissers terwijl er allang coatings bestaan… (hoewel, zijn die dan millieuvriendelijk? Weet ik niet).

Weer een mooie: kom ik ergens in het vroege najaar via linkedin in contact met een schoolmaatje uit de MAVO tijd (ja ja). Pieter Dirk Zijlstra is terecht gekomen in de bestrating. Vol trots laat hij mij de fabriek zien en toont hij mij een prachtige innovatie: door verwerking van lichtweerkaatsend materiaal in bestrating kan de straatverlichting naar half vermogen! Super! Gemeentes: direct invoeren bij al uw bestralingsbehoeftes. Even met de energieleveranciers ‘schakelen’ en klaar!

Nog een ergernis: eentje uit de dienstverlening. Met SVN organiseerden we een bijeenkomst. Wegens enorm slecht weer lastten we dit af. De eigenaar bracht ons het volle pond in rekening (€ 1800) en gaf ons € 100 korting als we de volgende keer een beamer voor € 100 bij hem zouden huren (terwijl ik zelf zo’n ding standaard bij me heb...). Schande.

Dan Greensand, een geweldige ontwikkeling: natuurlijk is het beter de CO2 uitstoot drastisch te verminderen maar het uit de lucht halen met zand is toch zeker het vermelden waard. En dan al die andere leuke (SVN) bedrijven als Ecodrukkers, Interfaceflor, Onbegrensd Talent, Bindje, Glowball, Stchtng wrklst, TNT...

Zij allen maken mijn blik op 2010 optimistisch.

Ik heb vorige week meer dan 20 volle vuilniszakken bij het vuil gezet. Niet bij mij, maar bij een vriendin van mij. Beter gezegd, bij de oudere zus van een goede vriendin. De zus is gehandicapt,  al vanaf geboorte, zowel fysiek als mentaal. Haar droom was zelfstandig wonen en gelukkig is dat sinds een paar jaar gelukt. Ze is nu 52 en heeft een mooie flat en een hondje waar ze voor mag zorgen. Eentje die ze letterlijk op straat heeft gevonden (aan een boom gebonden) en die niet helemaal spoort, epileptische aanvallen heeft. “Hij is anders, maar ik ook, dus daarom passen we goed bij elkaar’ heeft de oudere zus me heel wijs verteld. En tegelijkertijd is dit wel een extra zorg, want het hondje heeft veel aandacht en hygiene nodig. Gelukkig woont ze begeleid. Door mensen die haar al jaren kennen.

Mijn vriendin woont in het buitenland, haar broer ook, hun vader is 85 en hun moeder is twee jaar geleden overleden. De oudere zus heeft helaas weinig ‘mantelzorg’ die haar kunnen helpen bij het nemen van beslissingen. En daar gaat het mij nu om. Juist deze oudere zus, die zelfstandig woont, kan wel beslissingen nemen, zoals boodschappen doen, fietsen, de weg vragen etc. Waar ze alleen niet goed is, is zelf structuur en ordening aanbrengen in haar leven en huis. Haar flat was dan ook geheel vol en vervuild. Tijdschriften en kranten van 3 jaar oud, post die niet verstuurd was, ijskast vol met artikelen die extreem over de houdbaarheidsdatum waren, zoals een paar maanden oude eieren, beschimmeld brood en kaas. Daarnaast een waterkoker die raar ging ruiken als je hem aanzette. En zeker een stuk of 10 afstandsapparaten (omdat die anderen iedere keer niet werkten…).  Kortom: het huis was niet op orde. Hoe kan dat, terwijl ze toch begeleid wordt?

Wat mij nu raakt is dat de mensen die haar begeleiden, en dit heel zorgzaam doen, niet méér of anders mogen doen. Als de client zegt “je mag niet in mijn kasten kijken’, dan doet de begeleider dit ook niet, want dit zijn de regels. Als mantelzorg en goede vriendin zet je bij wat sputteren gewoon door. Als de client zegt dat je niet in de ijskast mag kijken, dan doet de hulp dit niet. En ondertussen liggen er ‘levensbedreigende’ zaken in. Gelukkig hebben mijn vriendin en ik samen in afwisseling gezorgd voor afleiding en betrekken en hebben we met zijn allen die vuilniszakken buiten gebracht. Maar goed, dit lukt maar 2 keer per jaar. Mijn vraag is dus hoe het kan dat de regels in de zorg, meer gericht zijn op het regelen van het systeem, dan op wat goed is voor de client? En hoe komt het dat ondanks meerdere verzoeken van de familie het niet lukt om goede begeleiding te krijgen, die net even een stapje meer zet of speels met de regels omgaan? Omdat dit ‘de regels’ zijn. Het helpt ook niet als de overheid beslist dat de oudere zus nu maar 6 in plaats van 8 begeleidingsuren per week krijgt.

Ik begrijp het echt niet. Want we hebben hier te maken met zorgzame begeleiders, die de oudere zus al jaren kennen. En toch. Wanneer laten we regels prevaleren boven het hart?  Hoe zorg je op een speelse manier dat de zorg weer gaat over waar het van origine over moet gaan: de mens (en niet het systeem). Er zijn helaas veel te veel andere ‘oudere zussen’ situaties in NL. En daar heb ik best wel zorg over. En u?

Ik geloof dat iedereen maar 1 talent heeft. Maar 1? Ja, 1!

Iets waar je mee geboren bent, wat je van nature doet. Waar jij, alleen jij, extreem goed in bent.

Ik geloof dat je talent meer is dan een ambacht. Want waarom kan de ene schilder beter schilderen dan de ander? Omdat hij iets teweeg kan brengen middels zijn schilderwerk. Waarom is de ene trainer beter in een bepaald onderdeel dan anderen? Omdat hij iets teweeg kan brengen, dat niemand anders op die manier kan.

Het is uniek en het raakt zijn doel.

Zo ben ik zelf een geboren 'ontwapener'. Situaties waarin het nodig is dat mensen hun 'wapens' neerleggen en waarin het een stap voorwaarts betekent dat ze hun kwetsbaarheid tonen, floreer ik. Ik heb ontdekt dat door wie ik ben of wat ik doe, de ander 'zacht' durft te worden. En het is nog steeds spannend om hier voor uit te komen!

Ik gun iedereen het ontdekken van zijn of haar talent. Het biedt focus en ontslaat je van allerlei andere dingen die je ook nog allemaal moet kunnen.

Engbert heeft het in zijn blog over een speciale werkplaats waar we ons talent tot uiting kunnen brengen. Ik geloof dat dat overal kan. Ik zou iedereen een plaats gunnen, waar die zijn talent kan ontdekken en kan uitvinden hoe die het beste tot uiting gebracht kan worden. Wie is een geboren 'totstandbrenger'? ;-)

(Anton Henning, Blumenstilleben Nr. 193)

‘Ben je gelukkig met je leven?’ vragen ze je wel eens op de Vrije School. Het is niet alleen een ongebruikelijke vraag. Het is ook een ongemakkelijke vraag. Want wie durft daar nou voluit ‘Ja!’ op te zeggen? Wie is er nou echt gelukkig? Daarvoor gebeuren er in je leven toch teveel dingen waar je niet gelukkig van wordt? Daarvoor maak je toch teveel narigheid mee?

‘Ben je gelukkig met je leven?’ is ook een confronterende vraag. Want je voelt ook wel dat als je niet volmondig ‘Ja’ zegt er iets blijft hangen, dat er iets gaat knagen. Je kunt je door die vraag zomaar bewust worden dat je niet helemaal (of helemaal niet!) gelukkig bent met je leven. En wat dan? Help! Laat maar even. Niet aan me vragen. Dan hoef ik niet te antwoorden. Ik wil het liever niet weten.

Steeds meer mensen willen het wel weten. Tenminste, ik kom er steeds meer tegen. Dat vergt moed. En soms kun je ook niet anders. Ben je het zat om te leven zoals je leeft. Wil je het echt anders. Omdat je ontevreden, of onbevredigd bent. Dan heb je ook een goeie reden, dan komt het van binnenuit. Je moet je leven - en vooral je dagelijks leventje! - ook zat genoeg zijn om er echt iets aan te willen veranderen. Waarom zou je anders?

Nog wat van dat soort vragen: Waar word je nou echt blij van? En doe je dat ook? Geniet je van wat je doet? En geniet je ook genoeg? Heb je vandaag nog iemand anders blij gemaakt? En was dat vaak genoeg? Wat is voor jou werkelijk van waarde? En gebeurt dat ook genoeg? Welke dingen die je doet vind je eigenlijk verschrikkelijk om te doen? En waarom doe je ze dan?

Al die vragen komen bij mij boven. Ik wil me er meer van bewust worden of ik goed bezig ben. Daarom ben ik op zoek naar een dagelijkse check. Die moet eenvoudig zijn, anders werkt het niet. Vragen die je bewust kunnen maken van wat je wilt en waar je mee bezig bent. Vragen die je aan het denken zetten. Waardoor zaken die je altijd normaal gevonden hebt misschien toch minder normaal zijn dan je denkt. Of dat je wensen en verlangens een andere kant uitgaan dan je tot nu toe dacht.

Vragen waar je gelukkiger van kunt worden en je bewustzijn van kan groeien. ‘Je bewust zijn of je niet bewust zijn, dat is de vraag’ - Theo Maassen, met dank aan William Shakespeare.

(Wordt vervolgd)

Het idee en initiatief van deze site is van Adriaan de Man en Engbert Breuker. Beiden idealist en pragmatische wereldverbeteraars. Vanuit het idee dat je het woord bij de daad moet voegen, plaatsen we op deze site bijdragen die een bijdrage leveren aan het bouwen van een mooiere wereld. We hopen jou daarmee te inspireren om in jouw omgeving ook (verder) aan de slag te gaan om die mooiere wereld te realiseren.

Op deze site vind je informatie over diverse organisaties en mensen die in hun omgeving met mooie initiatieven bezig zijn. Dat zijn vaak onorthodoxe aanpakken.

In ons zapboek Bewegende Beeldenkun je daar meer over lezen en breken we een lans om meer open en onbevooroordeeld (hoe moeilijk dat ook is) naar het heden en de toekomst te kijken.

Mocht je willen reageren kan dat bij de bijdragen. Wanneer je een bijdrage wilt leveren kun je contact opnemen via deman@bewegende-beelden.nl of breuker@bewegende-beelden.nl.

Naast deze site zullen we regelmatig inspirerende bijeenkomsten gaan organiseren en zijn we graag bereid een bijdrage te leveren aan jouw bijeenkomst, waarbij we hart en hoofdzaken zullen integreren.